اروتیک بانابایی‌ها

بانابی‌ها بومیان جزیره‌ی بانابا (که پیش‌تر جزیره‌ی اوشن نامیده می‌شد) هستند؛ جزیره‌ای مرجانی و برآمده در غرب اقیانوس آرام که امروز بخشی از جمهوری کیریباتی است. تاریخ نوین آنان با استخراج گسترده‌ی فسفات شکل گرفت که از آغاز سده‌ی بیستم آغاز شد و به تدریج بخش بزرگی از سرزمین‌شان را غیرقابل سکونت کرد. در دهه‌ی 1940، دولت استعماری بریتانیا بیشتر اعضای این جامعه را به جزیره‌ی رابی در فیجی منتقل کرد و امروز بیشتر بانابی‌ها در آنجا زندگی می‌کنند. آنان به گویشی متمایز از زبان گیلبرتی سخن می‌گویند، زبانی از خانواده‌ی آوسترونزی و از گروه میکرونزی. شمار این جامعه چند هزار نفر است، در حدود 5,000 تا 6,000 نفر.

تاریخ و آوارگی

ذخایر غنی فسفات بانابا دهه‌ها توسط «کمیسرهای فسفات بریتانیا» استخراج شد؛ این کار سطح جزیره را از میان برد و مردمش را آواره کرد. در رابی، زمینی که تا حدی با عایدی فسفات بانابی خریداری شده بود، جامعه زندگی روستایی را از نو ساخت و در عین حال ادعای فرهنگی و حقوقی خود نسبت به خود بانابا را حفظ کرد، از جمله نبردی طولانی بر سر غرامت که در دادگاه‌های بریتانیا رسیدگی شد. بانابی‌ها در درون کیریباتی جایگاه ویژه‌ای دارند، از جمله نمایندگی تعیین‌شده در قوه‌ی مقننه‌ی آن، هرچند جمعیتشان همچنان میان فیجی و جزیره‌ی نیاکانی‌شان تقسیم شده است. این تجربه‌ی از دست‌دادن و پراکندگی در شیوه‌ی توصیف هویت بانابی‌ها نقشی محوری دارد.

جامعه و ظاهر

زندگی سنتی بانابی‌ها ترکیبی از ماهیگیری در صخره‌های مرجانی و دریای ژرف، کشت پاندانوس و نارگیل، و مدیریت دقیق آب غارها و چاه‌ها در جزیره‌ای بود که تقریباً فاقد رودخانه است. خویشاوندی، قطعه‌زمین‌های ارثی و سنت‌های رقص ساختار زندگی جمعی را شکل می‌دادند. از نظر ظاهر، که میکرونزیایی است، بانابی‌ها معمولاً پوست قهوه‌ای و موی تیره دارند. آرایش جشنی سنتی شامل پوشاک بافته‌شده از پاندانوس، زیورهای ساخته‌شده از الیاف نارگیل، و گلوبندهای گل است که در رقص‌های te mwaie به تن می‌شود؛ رقص‌هایی نشسته و ایستاده که همچنان نشانه‌ای افتخارآمیز از هویت بانابی و هویت گسترده‌تر کیریباتی‌اند. پوشش روزمره امروز از سبک‌های فیجیایی و غربی پیروی می‌کند و مسیحیت، در شکل‌های متدیست و کاتولیک، محور زندگی جامعه است.