اروتیک تامیل‌های هندی سری‌لانکا

تامیل‌های هندی در سریلانکا (که تامیل‌های ارتفاعات مرکزی، تامیل‌های ارتفاعات داخلی، تامیل‌های مزرعه و تامیل‌های مزارع چای هم نامیده می‌شوند) حدود 4.1% از جمعیت سریلانکا را بر اساس سرشماری 2012 تشکیل می‌دهند، یعنی حدود 840,000 نفر. این جامعه از کارگران قراردادی تامیلی می‌آیند که بریتانیایی‌ها در قرن نوزدهم (بیشتر در فاصله دهه‌های 1830s تا 1880s) از جنوب هند به سریلانکا آوردند تا در مزارع چای منطقه ارتفاعات مرکزی (ناحیه‌های نوارا الیا، بادولا و کاندی) کار کنند. این جامعه از جامعه تامیل‌های سریلانکایی که مدت طولانی‌تری در استان‌های شمالی و شرقی ساکن بوده‌اند، از نظر هویت تاریخی و سیاسی، از نظر ورودشان در دوره استعمار بریتانیا، از نظر جایگاه اقتصادی حاشیه‌ای‌شان به‌عنوان کارگر مزرعه، و از نظر بی‌تابعیتی که دولت سریلانکا پس از سال 1948 بر آنان تحمیل کرد، متمایز است. قانون شهروندی سیلان مصوب 1948 حدود یک میلیون تامیل ارتفاعات مرکزی را از تابعیت محروم کرد و آنان تا توافق‌نامه‌های 1964 و 1974 میان هند و سریلانکا، که این مسئله را تا حدی حل کردند (با بازگشت گسترده به هند در طول دهه 1980)، بی‌تابعیت ماندند. آنان عمدتاً در مناطق تولیدکننده چای ارتفاعات مرکزی متمرکز هستند.