اروتیک آمازیغ‌ها

قوم‌های بربر-آمازیغ («آزادگان» بر اساس نام خودشان) گروه‌های بومی و قومی-زبانی گسترده‌تر شمال آفریقا را تشکیل می‌دهند که در دو سوی مرزها پراکنده‌اند و جمعیتشان حدود 30 تا 40 میلیون نفر برآورد می‌شود: الجزایر (~13M+)، مراکش (~14-18M)، تونس (~600,000)، لیبی (~600,000)، موریتانی (~1M+ با منشأ صنهاجه-حسانی)، مالی (~500,000+ طوارق)، نیجر (~720,000+ طوارق)، به‌علاوه جمعیت‌های کوچک‌تر در مصر (بربرهای سیوه، ~25,000)، بورکینافاسو و کل منطقه ساحل. ریشه‌ی قومی بربر-آمازیغ به ساکنان بومی شمال آفریقا پیش از فنیقی‌ها می‌رسد (لایه‌ی میان‌سنگی فرهنگ کپسی از حدود 10,000 سال پیش از میلاد)، و جمعیت منبع گسترده‌تر بربر-آمازیغ و شمال آفریقا، بستر جمعیتی بنیادین شمال آفریقای پیش از عرب است. زیرگروه‌های اصلی عبارت‌اند از: قبایل (الجزایر، ~5-6M، بزرگ‌ترین گروه بربر منفرد)، ریفی‌ها (شمال مراکش، ~6-8M)، شلحه یا تاشلحیت (جنوب مراکش، ~6-8M)، تامازیغت اطلس میانه (مراکش، ~3-4M)، شاوی (اوراس الجزایر، ~2-3M)، موزابی‌ها (دره‌ی میزاب، ~150,000)، طوارق (فرامرزی در صحرا، ~2M+)، سیوه (مصر، ~25,000)، زناتی (پراکنده) و سایر گروه‌های کوچک‌تر. زبان‌های بربری حدود 12 تا 13 زبان متمایز در خانواده‌ی زبانی بربری گسترده‌تر را شامل می‌شوند که بخشی از شاخه‌ی آفروآسیایی‌اند. خط بربری (تیفیناغ) از کتیبه‌های باستانی لیبیکی-بربری مشتق شده و امروزه در شکلی استاندارد برای آموزش تامازیغت به کار می‌رود. جنبش‌های احیای فرهنگی-سیاسی بربر-آمازیغ پس از دهه‌ی 2000 به رسمیت شناخته شده‌اند، به‌طوری که تامازیغت در سال 2016 در الجزایر و در سال 2011 در مراکش در کنار عربی زبان رسمی شد.