اروتیک توکلائویی‌ها

توکلائویی‌ها مردمی پلی‌نزیایی‌اند که سرزمین مادری‌شان از سه جزیرهٔ مرجانی کوچک تشکیل شده است: Atafu، Nukunonu و Fakaofo، که در فاصلهٔ حدود 170 کیلومتری از اقیانوس آرام باز و در شمال ساموآ قرار گرفته‌اند. مساحت کل خاک آنها حدود دوازده کیلومتر مربع است و هیچ‌یک از نقاط آن بیش از پنج متر از سطح دریا بلندتر نیست. این ویژگی توکلائو را به یکی از محدودترین سرزمین‌های مسکونی روی زمین از نظر جغرافیایی بدل کرده و به این مکان نوعی صمیمیت کارکردی بخشیده است: هیچ‌کس در یک جزیرهٔ مرجانی بیش از چند قدم پیاده‌روی با دیگری فاصله ندارد و دریاچهٔ درون جزیره همیشه پیش چشم است. جمعیت ساکن در جزایر حدود هزار و پانصد نفر است. جامعهٔ توکلائویی بسیار بزرگ‌تری در نیوزیلند زندگی می‌کند، به‌ویژه در ناحیهٔ Wellington و درهٔ Hutt Valley، و رفت‌وآمد میان جزیره و جامعهٔ پراکنده در خارج، بخش بزرگی از زندگی امروزی را شکل می‌دهد.

زبان توکلائویی به شاخهٔ پلی‌نزیایی خانوادهٔ زبان‌های اقیانوسی تعلق دارد و از نظر خویشاوندی بیشترین نزدیکی را با Tuvaluan و Samoan دارد؛ به‌ویژه زبان Samoan مدت‌ها زبان کلیسا و گفتار رسمی بود، پیش از آنکه خود توکلائویی به‌صورت نوشتاری استاندارد شود. مسیحیت در قرن نوزدهم وارد شد و ریشهٔ عمیقی دواند: Atafu در اکثریت قاطع پیرو کلیسای کنگره‌گراست، Nukunonu کاتولیک است، Fakaofo ترکیبی است اما عمدتاً کنگره‌گراست، و روز سبت در هر سه جزیره به‌جدّ رعایت می‌شود. سکوت یکشنبه در یک جزیرهٔ توکلائویی واقعیتی ملموس و قابل شنیدن است.

اداره‌ی امور نکتهٔ غیرمعمول ماجراست. هر جزیره امور خود را از طریق taupulega اداره می‌کند، شورایی از ریش‌سفیدان و سرپرستان خانواده‌ها، و دولت ملی هر سال مقر اداری‌اش را میان سه روستا می‌چرخاند؛ هیچ پایتخت واحدی وجود ندارد. تصمیمات مهم همچنان از طریق نظام inati می‌گذرد، که شیوهٔ کهن توزیع جمعی است و در آن صید یا محصول روز میان همهٔ خانوارها بر حسب سهم تقسیم می‌شود، نه آنکه فروخته شود. این بازآفرینی فولکلوریک نیست، بلکه همان شیوهٔ واقعی حرکت ماهی در جزیره است. توکلائو همچنان سرزمینی غیرخودگردان و وابسته به نیوزیلند است و مردمش دو بار در دههٔ 2000 درباره‌ی پیوند آزاد رأی دادند؛ هر دو همه‌پرسی اندکی کمتر از آستانهٔ دو سوم لازم برای این تغییر آوردند و از آن زمان این موضوع بی‌سروصدا کنار گذاشته شده است.

زندگی روزمره با ماهیگیری، تولید کوپرا، حواله‌های پولی از خویشاوندان در خارج و ردپای چشمگیری در انرژی تجدیدپذیر گره خورده است: در سال 2012 توکلائو نخستین سرزمین جهان شد که تقریباً تمام برق خود را با انرژی خورشیدی تأمین می‌کرد، پاسخی عملی به هزینه و دشواری حمل سوخت دیزل به جزایری که یک روز کامل قایق‌سواری با هر جای دیگری فاصله دارند.